ลูกรังเกียจแม่…ที่ตาบอดหนึ่งข้าง จนกระทั่งแม่…

แม่ที่ตาบอดหนึ่งข้าง

ลูกรังเกียจแม่ที่ตาบอดหนึ่งข้าง จนกระทั่งแม่ตายถึงรู้ ว่าเพราะอะไร….

แม่ของฉันตาบอดหนึ่งข้าง ฉันรู้สึกรังเกียจเขา การมีชีวิตอยู่ของเขาทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดใจ สมัยเรียนชั้นประถม

มีวันหนึ่งโรงเรียนจัดการแข่งขันกีฬาสี แม่ก็มาดูฉันในการแข่งขันวันนั้น แต่ฉันกลับไม่รู้สึกดีแม้แต่นิดเดียว เพียงแต่รู้อึกอัดและลำบากใจอย่างมาก ฉันมองแม่ที่มีตาข้างเดียว ด้วยความขยะแขยง และไม่อยากจะใส่ใจ เพราะในวันต่อมาฉันถูกเพื่อนๆในโรงเรียนล้อเลียนว่า ฮ่าๆๆๆๆ แม่เธอเป็นอีบอด! ในตอนนั้นฉันอยากให้แม่หายไปจากโลกใบนี้!

เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันตะคอกใส่แม่ว่า ทำไมแม่ต้องมีตาเดียว แม่ทำให้หนูเป็นตัวตลกถูกเพื่อนๆล้อเลียน แม่น่าจะตายไปให้พ้นซะ แม่ไม่ตอบอะไรฉัน ฉันคิดว่าแม่คงรู้สึกเจ็บปวดอยู่ไม่น้อยแต่ฉันไม่สนใจ เพราะฉันได้พูด ในสิ่งที่อยากพูดออกไปแล้ว และนั่นทำให้ฉันรู้สึกสบายใจมาก

ฉันตื่นขึ้นมากลางดึก และไปหาน้ำดื่มที่ห้องครัว ฉันได้ยินเสียงคนร้องไห้ เมื่อเดินไปดูก็เห็นแม่ร้องไห้ แต่ฉันกลับรู้สึกไม่เห็นใจแม่เลย ฉันมองแม่แค่แป๊บเดียวก็เดินถอยออกมา พร้อมกับบอกตัวเองว่าฉันต้องรีบโตเป็นผู้ใหญ่ และหนีไปอยู่ให้ไกลๆจากแม่ให้มากที่สุด

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงพยายามขยันเรียนหนังสืออย่างมากและในที่สุดฉันก็หนีออกมาจากแม่จนได้ ฉันแต่งงานและมีลูก ตอนนี้ชีวิตของฉันประสบความสำเร็จ และมีความสุข ฉันรู้สึกชอบบ้านที่ไม่ต้องมีแม่อาศัยอยู่ด้วยแบบนี้

ในขณะที่ฉันกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุขที่ไม่ต้องมีแม่มากวนใจ ทันใดนั้นก็มีคนๆหนึ่งแอบมองฉันอยู่ ฉันตะโกนออกไปว่า นั่นใครอ่ะ! มีอะไร? ฉันรู้ทันทีว่า คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือแม่ของฉัน เพราะเธอมีตาเพียงข้างเดียว เมื่อลูกสาวของฉันเห็นเข้าก็รีบวิ่งหนี เข้าไปในบ้านทันที

ฉันตะโกนออกไปว่า เธอเป็นใคร ฉันไม่รู้จักเธอ และบอกอีกว่า เธอทำลูกฉันตกใจกลัวมาก รีบไสหัวไปเลยนะ เมื่อแม่เห็นว่าฉันโกรธมาก เลยพูดออกด้วยเสียงนิ่งว่า ขอโทษ สงสัยฉันจะมาผิดที่ แล้วก็หันหลังจากไป

จนกระทั่ง วันหนึ่งฉันได้รับจดหมายให้ไปร่วมงานเลี้ยงรุ่นนักเรียน หลังจากเสร็จงานเลี้ยงแล้ว ฉันก็กลับบ้านที่เคยอาศัยอยู่กับแม่ในสมัยก่อน ฉันเห็นแม่นอนนิ่งอยู่บนพื้นที่เย็นเฉียบ ในมือถือกระดาษไว้ 1 แผ่น ซึ่งนั่นเป็นจดหมายที่แม่จะเขียนมาหาฉัน

ลูกรัก แม่คิดว่าแม่มีชีวิตอยู่มานานพอแล้ว แม่ควรจะต้องไปแล้ว และแม่คงไม่ไปตามหาลูกอีกแล้ว แต่แม่ก็หวังว่าจะมีโอกาสที่ลูกกลับมาหาแม่บางสักครั้ง หวังว่านี่จะไม่เป็นการร้องขอที่มากเกินไป แม่คิดถึงลูกมากนะ ตอนที่แม่ได้ยินว่าลูกจะกลับมาร่วมงานเลี้ยงรุ่นนักเรียนแม่รู้สึกดีใจมากๆ แต่เพื่อลูก แม่จึงตัดสินใจไม่ไปหาลูกที่โรงเรียน เพราะแม่ไม่อยากให้ลูกรู้สึกอึดอัดลำบากใจการที่แม่มีตาข้างเดียวแม่รู้ว่ามันทำให้ลูกรู้สึกอึกอัดมาก แม่ก็รู้สึกอยากจะขอโทษลูก แต่ลูกรู้มั้ยว่าสมัยเด็กลูกประสบอุบัติเหตุต้องสูญเสียตาไปหนึ่งข้าง แม่เป็นแม่ ไม่สามารถเห็นลูกอยู่สภาพนั้น กลัวว่าลูกจะถูกคนอื่นล้อเลียน กลัวว่าเมื่อโตขึ้นมาลูกจะอยู่ยังไง ดังนั้นแม่จึง ยอมสละดวงตาหนึ่งข้างของแม่ให้กับลูก

ลูกเป็นลูกของแม่ แม่ทำให้ลูกเกิดมาเห็นโลกใบนี้ แม่รู้ สึกภูมิใจในตัวลูกมาก แม่อยู่ตรงนี้ใช้ดวงตามองเห็นสิ่งต่างๆมาเพียงพอแล้ว ดังนั้นไม่ว่าลูกจะทำอะไรกับแม่ แม่ไม่เคยรู้สึกเสียใจน้อยใจ หลายๆครั้งที่ลูกโมโหแม่ต่อว่าแม่ แม่ก็จะบอกตัวเองเสมอว่า เพราะลูกรักแม่จึงได้ทำแบบนั้น

มาถึงตอนนี้ ฉันรู้สึกเสียใจรู้สึกผิดที่มองแม่แบบนั้นมาโดยตลอด แต่ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไรมันก็สายเกินไปเสียแล้ว

ขอบคุณบทความดีๆจาก เรื่องดีๆมีข้อคิด, ขอบคุณเจ้าของภาพ, เรียบเรียงพี่หมี

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *